بهار شد در ميخانه باز بايد كرد                   به سوى قبله عاشق نماز بايد كرد

نسيم قدس به عشاق باغ مژده دهد                كه دل ز هردو جهان بى نياز بايد كرد

عاشقان عیدتان مبارک باد

برای همه دوستانم سالی پر از موفقیت را آرزومندم/آفتاب

پیکر تراش پیرم و با تیشه خیال                   یک شب ترا ز مرمر شعر آفریده ام

اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد             در پیش پای خویش به خاکم فکنده ای

مست از می غروری و دور از غم منی         گوئی دل از کسی که ترا ساخت کنده ای

یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند     بینند سایه ها که تو را هم شکسته ام

 

  ده ماه گریه کردم در حسرت محرم    هرچند پر گناهم دلخوش به این دو ماهم

 ^{_{هنوز ثانیه ها نیامده اند ِ صدای پای حضورشان نمی آید
 و من در التهاب نگاه تو چه بیقرار دل به دیوار انتظار بسته ام}}

 ^{_{من آمده ام و بی شکیب و بیقرار به انتهای کوچه دلت نگاه می کنم
 و تو
 در انتهای این قرار بی قرار چه بی شتاب فاصله ها را شماره می کنی
 شتاب کن
 شتاب کن که ساعت تلاقی نگاهمان سریع تنگ می شود
 ولی تو بی شتاب،تو بی کلام، بدون لحظه ای نگاه به من سلام می کنی
 ولی دریغ
 تمام ثانیه ها هم رسیده اند
 زمان رفتن من از حضور توست
 یکی یکی فاصله ها را شماره میکنم
 چه بی شتاب، چه بی کلام ،  
 دگر زمان رفتن است .
 چه پرشتاب به شوق دیدن دلت تمام راه را نفس زدم.(آفتاب)}}

آواز عاشقانه ما در گلو شکست               حق با سکوت بود صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند              تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

سر بسته ماند بغض گره خورده در دلم     آن گریه های عقده گشا در دلم شکست

آن روزهای خوب که دیدیم خواب بود         خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند       نفرین و آفرین و دعا در دلم شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم                بغضم امان نداد و صدا در گلو شکست

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد
همه اندیشه ام اندیشه فرداست
وجودم از تمنای تو سرشار است
زمان در بستر شب خواب و بیدار است
 هوا آرام -شب خاموش- راه آسمان ها باز
خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز
رود آنجا که می بافند کولی های جادو گیسوی شب را
همان جاها که رهبانان ظلمت، نیل می سایند
چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است
دل بی تاب و ناآرام من از شوق لبریز است
به هر سو چشم من رو  می کند فرداست
من آنجا چشم در راه توأم ناگاه
تو را از دور می بینم که می آیی
تو را از دور می بینم که می خندی
تو را از دور می بینم که می خندی و می آیی
نگاهم باز حیران تو خواهد ماند
سراپا چشم خواهم شد ، تو را در بازوان خویش خواهم دید
چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است
هوا آرام -شب خاموش- راه آسمان ها باز
برایت شعر خواهم خواند
برایم شعر خواهی خواند
تبسم های شیرین تو را با بوسه خواهم چید
و گر بختم کند یاری در آغوش تو ای افسوس ! سیاهی تار می بندد
چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است
هوا آرام -شب خاموش- راه آسمان ها باز
زمان در بستر شب خواب و بیدار است

تو در کنار من بشینی؟..... محال بود

 هر چه نگاه عاشق من بی نصیب بود

چشمان مهربان تو پاک و زلال بود

پاییز بود و کوچه ای و تک مسافری

با تو چقدر کوچه ی ما بی مثال بود

نشنید لحن عاشق من را نگاه تو

پرواز چشم های تو محتاج بال بود

سیب درخت بی ثمر آرزوی من

یک عمر مانده بود ولی کال کال بود

گفتم کمی بمان به خدا دوست دارمت

گفتی مجال نیست ولیکن مجال بود

یک عمر هر چه سهم تو از من نگاه بود  

سهم من از عبور تو رنج و ملال بود

چیزی شبیه جام بلور دلی غریب

حالا شکست وای صدای وصال بود

              شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد

 اما نه با خیال تو بودم حلال بود

دلم برای كسی تنگ است                                                 

كه آفتاب صداقت را

به ميهمانی گل های باغ می آورد

وگيسوان بلندش را

 - به بادها می داد

و دست های سپيدش را

 - به آب می بخشيد            

                                                            كه آن دونرگس جادو را

                                                       به عمق آبی دريای واژگون می دوخت

                                                  و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند

  دلم برای كسی تنگ است

  كه همچو كودك معصومی

  دلش برای دلم می سوخت

  و مهربانی خود را

  - نثارمن می کرد